لابد خیلی تحلیل ها رو در این باره شنیدید. اما خب شاید نگاه زیر به این قضیه نیز خالی از لطف نباشه. نظراتتون رو هم با گوش جان می شنوم.

حسین شهید شد تا مردم بفهمند ته مسیر دنیاپرستی چیست؟

خب شاید شما هم حس کرده باشید که وقتی در اوج بی چیزی و  خاک نشینی باشیم راحتتر نسبت به بی عدالتی ها و فقرها واکنش نشان می دهیم. مثلا در حالتی که خودمون گرسنه ایم راحت تر به فقرا غذا می دیم. وقتی خودمون یک مدت تو مترو سرپا وایسادیم و تازه نشستیم راحت تر برای یک پیرمرد بلند می شیم و امثال این. یعنی انسان فطرتا عادتها مثل قل و زنجیر دست و پاش رو می بندند. یعنی اگر شما یک مدت لباس گرم بپوشی دیگه سرمای زمستون رو حس نمی کنی و تبعا نسبت به بی لباسی فقرا در زمستون واکنش نشون نمی دی. اگر یک مدت ماشین داشته باشی دیگه تو خیابون منتظر ماشین ساعت ها وایسادن رو حس نمی کنی و تبعا دیگه برای اون بنده خداهایی که کنار خیابونن وای نمیستی . خب چیکار کنیم که به رفاه هایی که بین همه عادلانه پخش نشده ما رو تسلیم نکنه و بتونیم همیشه از حق کسانی که از این رفاه ها محرومند دفاع کنیم یا لا اقل به اونها این حق رو بدیم که اونها هم باید از این رفاه ها داشته باشند.

راه حل رو خدا ارائه داده :

در روزه

یک مدت خودمون رو خودجوش از این رفاه ها محروم کنیم.

واسه چی ؟

چون انسان ذاتا با عادت کردن تسلیم یک رفتار، یک ابزار و یا یک رسانه می شود. در مورد رسانه هم این موضوع وجود عینی داره. یعنی به نظرم شما باید هر از گاهی از تلویزیون روزه بگیرید، از اینترنت روزه بگیرید. تا بفهمید رسانه های دیگه ای هم هست که میشه از اونها استفاده کرد و چه بسا اونها اثرشون بیشتر هم باشه.

بگذریم کمی از بحث خارج شدیم

برگردیم به بحث دنیا طلبی

حدیثی هست که می فرماید:

اذ ملأ البطن من المباح عمی القلب عن الصلاح

یعنی زمانی که شکم از مباح پر شد قلب از دیدن حقایق کور میشود.

خب  برگردیم به حرف اول چرا امام حسین کشته شد؟

به نظرم علت اصلی این بود که مردم با دنیاگرایی کالیبرشون بالا رفته بود. اصطلاحا آستانه تحملشون بالا رفته بود. بازم ساده تر بگم چشم

اول بحث گفتم که شما وقتی توی یک زانتیا نشستید و شکمتون تا خرخره پره خیلی براتون سخته دست کنید توی جیبتون و یک صد تومنی درآرید بدید به فقیری که داره میزنه به شیشه ماشینتون ولی وقتی با یک لباس پاره و گرسنگی نشستید کف خاک کنار خیابون خیلی راحت ۱۰۰۰ تومن می دید به فقیری که از کنارتون رد میشه باورتون نمیشه امتحان کنید.

مظاهر دنیا و راحت طلبی روی رفتار انسان به شدت اثر داره.

برا همین امامان همیشه خودشون در کمترین امکانات رفاهی ( نه کمترین ملک و باغ و دارایی) و حداقل لباس و غذا زندگی می کردند .

حدیثی هست که می فرماید دنیا رو برای خودتون زیبا جلوه ندید و سفره های خود را نیارایید.

الان این حقیقت رو ملت امریکا با چادر خوابی هاشون توی کف خیابون وال استریت دارن یاد می گیرن.

یاد می گیرن که وقتی آدم توی یک ساختمان مجلل رفاه زده هست ککش نمی گزه حتی برای حق خودش یک قطره خون از دماغش بیاد.

ایرانی ها هم متاسفانه دارن توسط دنیا احاطه میشن . اگر ما تونستیم که سالی چند هفته بریم مثل فقرا با همون امکانات زندگی کنیم میتونیم جلوی فتنه دنیا که اعظم الفتن تاریخ هست دوام بیاریم وگرنه کلامون پس معرکس.

این اردوهای جهادی اگر حقیقتا باعث بشه انسان طعم فقر رو بچشه و نه صرفا اردوی تفریحی گردشگری باشه برای جذب بودجه دولتی به اسم جهادی برگزار بشه فرصت خوبی هست برای این قضیه. همین گل افتادن عاشورای لرستان شاید به جرئت بشه گفت از بهترین تودهنی ها به دنیاست و باعث میشه آدم فریب دنیا رو نخوره.

اما محکمترین دلیل و چراغ برای این که انسان ها دوباره دچار حادثه عاشورا نشوند زنده نگه داشتن یاد عاشوراست. عاشورا به ما آموخت اگر در مسیر دنیاپرستی و رفاه طلب و پول پرستی افتادیم آخر این راه حسین کشی است. انسان به جایی می رسه که امام زمانش رو مثل گوسفند جلوش سر ببرن و ککش هم نگزه.

رفقا شما رو به خدا توی مسیر دنیا قدم نگذارید آخرش به بد مقصدی منتهی میشه. انقدر آستانه تحملتون بالا میره که نه فقط برای فقیر بی لباس گرسنه سرکوچه دلتون نمی سوزه و میگید باید انجمن های خیریه و کمیته کمکش کنند بلکه برای سر بریدن حسین زمانتون هم ذره ای دل همچون سنگتون از جاش جم نمی خوره.

شما رو به خدا از دنیا فاصله بگیرید.

بد عجوزه ای است دنیا.

از دنیا فصله بگیر    خطر !خطر! خطر حسین کشی

و این که ما باید در این روز بر سینه و قلبمون بکوبیم به چند دلیله که مهمترینش اینه که این جسم خاکی برامون اونقدر مهم نشه که بخاطرش در مورد قتل حسین سکوت کنیم.

این بدنا باید کتک بخورن تا بفهمن دنیا در مقابل حسین مشتی پوشال هم ارزش نداره.

شاید خوانده باشید در قرآن کریم آیه ۳ سوره ی مائده را که فرمود، بر شما خوردن گوشت برخی از حیوانات حرام است.
مثلا حیوانى که خفه شده ، و یا به وسیله کتک مرده ، یا سقوط کرده ، و یا به وسیله ضربت شاخ حیوانى دیگر مرده ، و یا درنده از آن خورده ، مگر آنکه آن را زنده دریابید، و ذبح کنید.
خب این بیان خودبخود به ما میفهماند که شما باید بدانید که حیوانی که می خورید چگونه کشته شده است و اگر ندانید طبعا حکمش غیر از گوشت حلال است.
اما چرا خفه کردن و کتک زدن حیوان برای کشتن جایز نیست؟ مگر جز این است که برای این است که حیوان زجرکش نشود؟
اگر چنین است پس ما حق نداریم به چرخیدن چرخه مرغداریهایی که مرغها در آخورهایشان در نهایت زجر زندگی می کنند کمک کنیم، باور نمی کنید خودتان یک سر به مرغداریها بزنید.
آیا زجر دادن نیست که با هورمون جوجه ۴۵ روزه را آنقدر چاغ کنیم که در اثر وزن و نحیفی استخوان پاهایش دچار پاشکستگی شود؟
توصیه می کنم مستندهای food inc و earthlings را حتما ببینید تا به عمق فاجعه و ظلمی که در جهان اطرافمان به حیوانات می شود پی ببرید.

این مطلب را هم ببینید

http://kkiiaannaa.blogfa.com/post-102.aspx

در ادامه قسمتی از تفسیر المیزان را برایتان عینا آورده ام

(ادامه مطلب…)

دوستانی که علاقه مند هستند در زمینه ساخت کلیپ صوتی فعالیت نمایند توصیه بنده این سوژه هاست:

۱) واردات محصولات کشاورزی

۲) شفاف بودن اطلاعات نظام و دولت و اطلاع رسانی صریح

۳) بوروکراسی اداری ایران و مطالبات رهبر

۴) مطالبات رهبر از صدا و سیما

و…

عدالت به معنای قرار دادن هر چیز در جای خود است. تبعا در قضیه رزق و معاش و یا توزیع امکانات هم عدالت توسط حاکمان زیباتر از تقسیم مساوی امکانات و رزق است. اما بحث اینجاست که از پایین چطور آیا از پایین هم این زیباست.

پاسخ از نظر بنده این است که نه از پایین قسط زیباست یعنی تساوی. یعنی با این که سهم تو از رزق الهی، امروز به علت فعالیت بیشتر تو بیشتر از یک فقیر است زیباتر این است که روزی خود را با او به صورت مساوی تقسیم کنی.

اگر سهم تو از امکانات به علت فعالیت بیشتر تو و لطف الهی از دیگری بیشتر است ، زیباتر این است که این امکانات را با فقرا به تساوی تقسیم کنیم از لباس خود آنها را هم بپوشانیم. و …

اعدلوا هو اقرب للتقوی

اما از پایین :

لقد ارسلنا رسلنا بالبینات و انزلنا معهم الکتاب و المیزان لیقوم الناس بالقسط

عدالت از بالا زیباست و قسط از پایین

ژرفای یکرنگی تو  در زندگی ات،با تعداد دیگران زندگی ات نسبت معکوس دارد..
ریچارد باخ یادداشت های مرد فرزانه
واقعا هربازیگری بنا به مخاطبش رنگ بازی اش عوض می شود
چه بهتر که آدم فقط  خود را در مقابل یک حقیقت حس کند
چه حقیقتی زیباتر از خداوند
بیایید آینه وجودمان را تنها در مقابل خداوند نگه داریم
تا طعم یکرنگی را حس کنیم و ثابت قدم باشیم

ربنا ثبت اقدامنا علی دینک